شاه همراه با شهبانو فرح و ولیعهد رضا پهلوی

اکنون سی سال از درگذشت زنده یاد محمد رضاشاه پهلوی می گذرد. گمان نمی کنم کسی از مردم ایران سوای وابستگان رژیم مرگبار آخوندی از درگذشت شاه فقید آن هم در خاک بیگانه، دور از میهن، در اوج بیماری و درد، اندوهگین و ناراحت نباشد.

بی تردید مردم ایران محمد رضا پهلوی را به عنوان شاه کشورخود دوست داشتند و همواره خاطره اش را گرامی خواهند داشت. بدبختانه رفتار زشت وناهنجار، سخنان نسنجیده، شعارهای دروغین مردم آزار، و توهین به فهم وشعور جامعه ایرانی از سوی بازماندگان و هواداران شاه، موجب می شود که مردم آن خاطره و دلخوشی را فراموش کنند، و خود را در برابر و مصاف گروه اندک بازماندگان ایشان، بویژه خوش نشینان و خوش خیالان غرب جای دهند.

انتقاد مردم از شاه، از شخص وی کوچکترین نشانه ای از کینه توزی و دشمنی با خود وی ویا خانواده اش نبوده، بلکه انتقاد از عملکرد و روش سیاسی ایشان است.

محمد رضاشاه پهلوی از فرزندان این آب وخاک و مانند دیگر شاهان ایران، برگ هایی از تاریخ زرین کشورمان به شمار می رود. آنان سرنوشت کشور را به دست گرفتند و مسئول پیشرفت و یا پس ماندگی کشور بوده اند. هرکدام از این شاهان دربرابر ملت ایران، و حتی نسل های آینده پاسخ گوی کارهای درست و یا اشتباهات خود می باشند. بنابراین، آنان انتقاد پذیرند و هرایرانی می تواند و حق دارد با تیزنگری و کنجکاوی کارکرد درست و نادرست آنان را در زیر ذره بین بگذارد و ارزیابی کند.

هنگامی که از شاه عباس سخنی پیش می آید، درکنار کارهای بسیار برجسته و بزرگ او مانند بیرون راندن متجاوزین، حفظ و نگهداری مرزها، گسترش بازرگانی و تجارت با کشورهای اروپایی، و ساختن و آبادی که برای کشورانجام داد، درکنارآن، سنگدلی و کشتار بی رحمانه وی نیز برگ هایی از تاریخ کشورمان را دربرگرفته است. در جایی که شاه سلطان حسین، حتی پرنده و جانداری راهم نکشت، ولی مملکت را به باد داد.

واما در مورد شاه، شاه که فردی میهن دوست و سوای تازی نژادهای ویرانگر و بیگانه پرست، از ایل و تبار خود ما بود، تا پیش از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ روش متعادل و میانه رویی داشت و همواره مورد دلخواه و خواسته مردم بود، و مردم وی را گرامی می داشتند.

پس از کودتا از آن جا که حتی با سوگند خود در مجلس تعهد نموده بود تا پاسدار و اجراء کننده قانون مشروطیت باشد، به سوگند خود پشت پازد، حکومت و قوای سه گانه وارتش مردمی را خود به دست گرفت، درنتیجه رفته رفته از ذهن و خاطره مردم فروافتاد تا آن جا که مردم با قیام همگانی در سال ۵۷ برکناری او را خواستار شدند.

درمورد کودتای ۲۸ مرداد ما به تفصیل در دوهفته آینده به روایت تاریخ به نگارش خواهیم پرداخت تا جلوی دهان های زهر آلود ناآگاهان و یاوه گویی های کینه توزان بسته شود.

واما، نکته ای که هم اکنون باید یاد آورشد پیام ها و گفتار نپخته، نااگانه و مغرضانه گروهی از یال و کوپال وطرفدارانی است که درفیس بوک همه چیز را باغرض و کینه توزی نسبت به ملت ایران وارونه جلوه می دهند. حال، درزیر به یادآوری یکی دو نمونه از این نوشته ها می پردازیم:

Amir Ali ‫سی دو سال حكومت جمهوری اسلامی را با حكومت شاه مقايسه كنيد/ اگر دوران پهلوی نبود ايران فعلی چيزی مشابه حكومت افغانستان در زمان طالبان بود و بسوی دوران قاجار در حركت است/ روحت شاد محمد رضا شاه پهلوی‬

گفتن این عنوان زشت و توهین به هریک ایرانی است. گویا مردم ایران خود شعور و خرد نداشتند. ایران را باداشتن منابع بزرگ نفت و اولین کشور دارای منابع گاز درجهان نسبت به وسعت آن که شیر همه آن ها در دست شاه و تنی چند از بستگان و دوستان فامیلی او بود، و با داشتن همه گونه کان های زیر زمینی واستعداد بیکران مردم ایران، کوته فکری است که ایران را با افغانستان یک کشور کوهستانی و محروم از همه چیز و جدا از دریا و اقیانوس مقایسه کنیم.

از زمان همان فتحعلیشاه بی کفایت، به دستور فرزندش عباس میرزا، فرستادن دانشجو به فرنگ و تربیت کار شناس و متخصص آغاز شد ورفته رفته کارخانه های گوناگونی در ایران ساخته و به وجود آمد. یادمان باشد در آن زمان اروپا هم چندان پیشرفته نبود و کشورهای اروپایی هرکدام دارای مشکلات و دشواری های خاص خود بودند.

واما، انقلاب مشروطیت سالیانی چند با جانبازی و دلاوری وکوشش شبانه روزی شیرزنان و ابرمردان ایرانی سر انجام به نتیجه رسید و مظفرالدین شاه دیکتاتور را وادار به پذیرفتن آن و امضاء کردن سند آزادی خواهی مردم ایران نمود. اندکی پس از مرگ مظفرالدین شاه، فرزند نابخرد وی محمد علی شاه باتوپ بستن مجلس و کشتن شماری از آزادی خواهان به خیال خود خواست باردگر دیکتاتوری و زورگویی را به کشور بازگرداند که توفیق نیافت وبیاوری فرزندان پاک ودلیر این آب وخاک سرکوب گردید.

ولی بعدها، به همت و درایت این پدر وپسریعنی شاه و پدرش در اندک زمانی مشروطیت که برای آن سالیانی چند باجانبازی و فداکاری فرزندان رشید ایران به زحمت به دست آمده بود به خاکروبه سپرد، و باردیگر دیکتاتوری و خودکامگی بر مردم و کشورمان سایه افکند.

اگر دیکتاتوری خوبست، و آزادی خواهی بی معناست، پس چرا مردم کشورمان بارژیم کنونی در مبارزه اند؟ از ۲۲ خرداد سال گذشته تاکنون آن همه زندانی، زجر، شکنجه، تجاوز، و بی حرمتی به مقام انسانی هم میهنان پاکباخته و مبارز ما برای چه بود؟ برای نان، آب، گوشت، جاده سازی، برق کشی بود، یا برای آزادی در سرنوشت و کار مملکت؟

در دوران گذشته اگر کسی با رژیم کاری نداشت کاملاً در امان بود. حالا نیز همین است. اگر اعتراضی نباشد، رژیم را باکسی کاری نیست. درهرحال دیکتاتوری دیکتاتوری است چه یک ذره، چه زیاد. آدم کشی هم جنایت است چه کشتن یک نفر، چه صدها نفر.

شاه همراه با ثریا در حال خارج شدن از حرم امام رضا

از دیدگاه مذهبی و دینی نیز حال باگذشته چندان تفاوتی نکرده. در گذشته آخوندها برگردن مردم سوار بودند، و به تحمیر و خرد زدایی می پرداختند، حالا نیز همان است تنها میزان و ابعاد آن متفاوت است.

درگذشته شاه و خاندان سلطنتی خود از دعا و ثنا گویان آخوندها بودند، و علم جهل و جهالت آنان را به دوش می کشیدند ودربست در اختیار آخوند و آخوند مرام بودند، اکنون هم که رژیم، خود به همان کارها می پردازد. پس از هردید وهرنظر تفاوتی نکرده بلکه میزان سودجویی، غارت گری ها، و زورگویی ها بیشتر شده است. در هرحال، مردم درگذشته آزادی نداشتند. کشور به دست و به امر شاه اداره می شد، روزنامه ها و برگزیدن نمایندگان همه و همه فرمایشی بود، حالا هم همان است. تنها آزادی بود که حق هرانسان زنده است و مردم با انقلاب مشروطیت کسب کردند، آن هم شاهان پهلوی از مردم گرفتند.

آقای موریس دیگر هم میهن ما خیزش مردمی سال ۱۳۵۷ را که برای بدست آوردن آزادی از کف رفته خود بود، شورش می نامد. آن گاه می نویسد که شاهنشاه آریامهر با عوض کردن چند نخست وزیر نتوانست این شورش را بخواباند. شما تصور فرمایید این ایرانی نخست به انقلاب مردم توهین می کند و ناسزا می گوید وآن گاه انتظارداشته است تا باکشتار مردم بیگناه جلوی خواسته قانونی آنان را گرفته باشند.

بدیهی است از آن جا که انقلاب بانبودن حزب و گروه سیاسی بی راهه رفت و به دست آخوند افتاد، درآن زمان ضرورت داشت که آخوند را از صحنه بیرون راند. این کار، آسان و امکان پذیر بود ولی شاه به تنهایی قدرت درک آن را نداشت، و خودبزرگ بینی و منیت او به وی اجازه نمی داد تا به سیاستمداران و خردمندان گرداگرد خود به شور و گفتگو نشیند و آخوند را بر سرجای خود نشاند.

شهبانو فرح نیز ویدیویی درست کرده اند که بیانگر دلسوزی شاه برای ایران در بستر بیماری و اندوه نامبرده از کشته شدن برادران ارتشی ما به دست جلادان ولایت وقیح می باشد. البته حس میهن دوستی شاه حتی در آن لحظه بیماری شدید در خور ستایش است. ولی بازهم همه این کاسه کوزه ها بر سر خود شاه خراب میشود که حکومت را خود قبضه کرد. به جای ارتش مردم ایران، ارتش شاهنشاهی دزیر قدرت بی انتهای دیکتاتوری خود درست کرد و به دلاوران ارتش توجهی ننمود. در دوران انقلاب نیز به جای آن که با آنان به مشورت و گفتگو بنشیند، هرروز و هرهفته باسفیران انگلیس و آمریکا در شور ومشورت بود.

البته شهبانو اظهار داشتند که شاه برای جلوگیری از کشت و کشتاروخونریزی ناچار به ترک وطن شد. این هم یک پرده پوشی ودرحقیقت توهین به شعور مردم ایران می باشد. شاه دوخصلت بارز داشت که مردم به خوبی از آن ها آگاهی داشتند. نخست این که بسیار بزدل و ترسو بود و با کوچکترین سرو صدا، به بهانه ای ازتهران فرار میکرد.  تا آن جا که به شاه چمدان به دست شهرت یافته بود. دیگر آن که بسیار مغرور، متکبر و خودبزرگ بین بود.

رفتن شاه از ایران، از بزرگترین اشتباه دیگر وی بود. دکتر صدیقی استاد دانشگاه وسیاستمدار نامی به شاه اصرار کرد که ازایران بیرون نرود تا در پی برنامه ریزی باشند ولی شاه به تصور آن که بازهم مانند ۲۸ مرداد ۳۲ دولت آمریکا و انگلیس او را به ایران باز می گردانند، در ایران نماند.

در خرداد ۱۳۴۲ نیز مذهبیون به سرکردگی خمینی و به کمک بازار و لات و لوت های میدان جنوب شهر که درزمان شاه زندگی را برمردم تهران تیره و تارکرده بودند، به اعتراض و تظاهرات پرداختند و مسلمانان دوآتشه کفن پوش از ورامین به سوی تهران روانه شدند.

در آن هنگام، شاه درمانده که همیشه از آخوند واهمه داشت و به آن ها باج می داد، قادر به انجام کاری نبود. ولی درکنار او شخص اندیشمند و برجسته ای مانند اسدالله علم وجود داشت، که شاه را به زور به مرخصی فرستاد، و خود بازیرکی و دلاوری جلوی فاجعه را که ابعاد آن بسی بیشترو گسترده تربود، گرفت و آن را درنطفه خفه کرد.

اما در سال ۵۷ علم نبود، و شاه هم به کسی اعتماد نداشت بلکه به قدرت های خارجی دل بسته بود.

البته کارتر رئیس جمهور آمریکا بارها به وسیله سفیر خود سولیوان در ایران برای شاه پیام داد که هرتصمیمی خود او بگیرد، آمریکا از آن پشتیبانی می کند ولی نمی تواند برنامه ای به او پیشنهاد نماید. اما شاه به جای نشستن با خردمندان ارتشی و سیاسی گرداگرد خود، این بار نیز تصمیم به فرار از کشور گرفت و راه را برای بازگشت خمینی بازگذاشت.

شاه در سال ۱۳۵۷ در یک پیام رادیویی به مردم ایران گفت که انقلاب مردم راشنیده است. باید گفت که ایشان خیلی دیر شنیده بود. گویا از خرداد ۳۲ شاه شنوایی خود را از دست داده بود تا میزان نارضایتی، شکوه و گلایه مردم را بشنود و تغییر روش دهد.

درهرحال، شاه نیز به تاریخ پیوست، یادش گرامی باد. بی تردید درفردای آزاد ایران، جوانان خردمندمان با ساختن آرامگاه باشکوهی یاد و خاطره آخرین پادشاه کشورمان را برای همیشه گرامی خواهند داشت.

ما براین باوریم هرآن چه طرفداران رژیم گذشته، دیکتاتوری و خودکامگی شاه را نادیده بگیرند و به خواهند با آب و روغن به رنگ آمیزی آن پردازند، مردم را بیشتر نسبت به رژیم گذشته و خود بدبین می سازند و شاهزاده رضا پهلوی که فرد شایسته ایست و ممکن است اگر روش مبارزاتی خود را مردمی کند بتواند در آینده سیاسی ایران سهمی داشته باشد، این شانس رانیز با بیشتر بد بین شدن مردم، از دست خواهد داد.

ملا کدویر ولی وقیح آینده

در سال ۱۳۵۷ میلیون ها مردم برای رسیدن به آزادی ودموکراسی به پا خاستند، به خیابا ن ها آمدند و شماری در این راه جان دادند. اما ناگهان، آخوند شکم بشکه سودجوی که همیشه سربار جامعه ایران بوده است از راه رسید و همه تلاش و کوشش مردم را به سود خود بلعید و کوفت جان کرد.

از ۲۲خرداد سال گذشته تاکنون نیز چند میلیون مردم ایران به خیابان ها آمدند، دستگیر و شکنجه شدند، مورد تجاوز برادران اسلامی غزه ولبنان مزدور، و ایرانی نماهای بی فرهنگ قرارگرفتند، و یا گروه زیادی مانند سهراب اعرابی ها، ونداها، درکوچه و خیابان به دستور مجتبی خامنه ای، باتیرسربازان اسلام جان باختند. نتیجه چه شد؟ آقای موسوی و بانوی فاضله اشان هردم فیلشان یاد هندوستان می کند، آهی می کشند و روزگار طلایی حکومت اسلامی در دوران کشت و کشتار خمینی را بیاد می آورند، و حسرت آن دوران می خورند، ویا از سوی دیگر زالوهایی از خوش نشینان و خوش خیالان غرب که باواسطه یا بی واسطه سرنخی به جمهوری خون و شمشیر اسلامی دارند، با چسباندن برچسب سبز به خود، حساب پس اندازی برای آینده خود باز می کنند.

درمیان این عیاران و شعبده بازان، نقش آخوند کدیور از همه روشن تر و پر رنگ تراست. تا جایی که ایشان از همان آغاز ورود خمینی مردم شکن به ایران، دچارتب انقلابی می شود، دانشگاه شیراز را رها نموده در خدمت سربازان اسلام در حوضچه علمیه قم در می آید و بدین روش حساب پس اندازی برای خود باز می کند. آن گاه برای بازکردن حساب در گردش به گروه سبز می پیوندد.

برای آگاهی بیشترتان نام ۷۲ تن از شهدای زنده کربلای گروه سبز که در سازمان های حقوق بشرنیز ثبت نام کرده اند، ولی تنها دلشان به حال فلسطینی ها همان تازیانی که درزندان ها به شکنجه و تجاوز به جوانان ما می پردازند، غرق خون است، و در هرگوشه و کناری به سود آنان روضه دوطفل مسلم می خوانند، آشنا شوید و آن گاه داوری فرمایید که سکان کشتی خیزش مردم ایران هم اکنون به دست کیست؟ وبه کجا می رود؟

بیانیه ی ۷۲ تن از مدافعان حقوق بشر و فعالین سیاسی درمحکومیت جنایت ارتش اسرائیل و حمایت از جنبش رهایی بخش مردم فلسطین و ایران:

حمله‌ی بامداد دوشنبه ۱۰ خرداد ارتش اسرائیل به کشتی‌های امدادی که حامل مواد غذایی و درمانی برای مردم ستمدیده‌ی غزه بوده‌اند، و کشتار بی‌رحمانه‌ی چند تن از سرنشینان صلح‌طلب و غیر نظامی در آب‌های بین المللی، بار دیگر سرشت ستیزه‌گر اشغالگران سرزمین‌های فلسطینی را به روشنی تمام نزد مردم جهان آشکار ساخت. جامعه‌ی جهانی نسبت به نقض قوانین بین الملل با انزجار واکنش نشان داده، و بعضی کشورها چنانکه شایسته است سفیران اسرائیل را برای ادای توضیح و ابلاغ اعتراض به دولت متبوعشان احضار کرده‌اند. اینک وجدان‌های بیدار همه جا در همدلی با مردم فلسطین به پا خاسته‌ اند تا ندای حق طلبیشان بر جریده ی روزگار ثبت گردد، و اقدامی باشد در جلوگیری از تداوم بیداد.

جنبش سبز مردم ایران به اقتضای آزادیخواهی و احترام به حقوق اساسی همه ی مردم با نهضت‌های رهایی بخش سرتاسر جهان، بخصوص با حرکت آزادی جویانه ی فلسطین همراه و همقدم است، و خشونت ورزی رژیم اشغالگر اسرائیل را با سرکوبگریهای رژیم حاکم بر ایران مشابه می یابد، و هر دو نظام ستم پیشه را تقبیح می کند. هر دو رژیم در به گلوله بستن مردم صلح طلب تردید به خود راه نمی دهند و از خشن ترین روش ها برای نابودی انسان های آزادیخواه استفاده می کنند. هر دو حکومت در پایمال کردن آرای حقیقی شهروندان و بی اعتنایی به داوری جامعه‌ی جهانی گوی سبقت از یکدیگر می‌ربایند.

ملا کدیور سودجویی که همانند همه آخوندها، با خود را وارد کردن به هر محفلی، حساب پس انداز برای آینده خود باز می کند. اگر صحنه هجوم و دخالت آخوندها و دزدیدن انقلاب ۵۷ را به یاد بیاوریم، فرصت طلبی این آخوند را می توانیم احساس کنیم.

ما امضا کنندگان این نامه به عنوان جز کوچکی از جنبش سبز مردم ایران، جنگبارگی رژیم اسرائیل و قساوت ارتش آن را محکوم می کنیم، و تلاش مردم ایران برای احقاق آزادیهای مدنی را دوشادوش مقاومت تحسین برانگیز آزادی خواهانه و دموکراسی خواهانه و مبارزه ی دلیرانه ی ملت فلسطین علیه اشغال سرزمین خود پی می گیریم. امضا کنندگان: یرواند آبراهامیان، نسرین الماسی،کاوه احسانی، محمد اعظمی، فریبا امینی،بهمن امینی، علی افشاری،عبدالعلی بازرگان، گلبرگ باشی، رضا براهنی، محمد برقعی، مهرزاد بروجردی، سهراب بهداد،مازیار بهروز، آصف بیات، شهرنوش پارسی پور، علی پرسان، فواد تابان، کامران تلطف،نیره توحیدی، مهدی جامی، رامین جهانبگلو، هوشنگ حسن یاری، فاطمه حقیقت جو، مهدی خانبابا تهرانی، بهروز خلیق، حمید دباشی، مصطفی رخ صفت، سعید رضوی فقیه ،حسین زاهدی، فرج سرکوهی، بیژن شاه مرادی، معصومه شفیعی، شهلا صالح پور،احمد صدری، محمود صدری، بهزاد کریمی، کاظم علمداری، رضا علامه زاده، رضا فانی یزدی، مسعود فتحی، منصور فرهنگ، هادی قائمی، حسین قاضیان،فیروز قریشی،مهرانگیز کار، ناصر کاخساز، کاظم کردوانی، علی کشتگر، عبدی کلانتری، حسین کمالی،تقی کیمیایی اسدی،عفت ماهباز، اکبر مهدی، مجتبی مهدوی، اکبر گنجی، مجید محمدی، مهرداد مشایخی، علی اکبر موسوی خوئینی، روزبه میرابراهیمی، علی میرسپاسی،غفور میرزایی، محسن نامجو، ابراهیم نبوی، مهدی نوربخش، شاهین نجفی، فرهاد نعمانی، محمد رضا نیکفر، فرزین وحدت، نادر هاشمی، عطا هودشتیان، محسن یلفانی.

ما نفهمیدیم جنبش سبز به دنبال رهایی مردم ایران است یا فلسطین؟ اگر هم به همراه فلسطین واژه ایران می آورند محض خالی نبودن عریضه و به اصطلاح یک تعارف آب خزینه ایست.

اگر شهدای زنده ۷۲ تن به دنبال رهایی مردم فلسطینند، که این رژیم کنونی وبال بر گردن مردم ایران، بابهترین وجهی کشورما را در طبق اخلاص گذاشته، و دودستی تقدیم فلسطین، غزه و لبنان نموده است، وسند مالکیت آن هم بوسیله آقای کدیور نماینده رسمی جمهوری اسلامی در حال تقدیم به آنان می باشد.

بدیهی است هیچکس بیشتر از این رژیم و وابستگان او مانند کدیور، گنجی، سروش، هوشنگ امیر احمدی، و شماری دیگر نمی توانند دایه مهربان تر از مادر برای فلسطینی ها باشند.

واما ما از این ۷۲تن شهیدان زنده که باسریشم به گروه سبز چسبیده اند، و حساب های پس اندازی برای فردای آزادی ایران باز کردند، چند پرسش داریم؟ (البته اگر اجازه دهند که ایران روزی آزاد شود).

آیا این کشتی از زمره دهها کشتی دیگر نبوده که پی درپی جمهوری اسلامی از قوت روزانه مردم ایران می گیرد و همراه با انبوهی از اسلحه و مهمات نظامی برای نظامیان غزه و لبنان می فرستد، تا اسرائیل را بنا به نیت پاک اسلامی اشان از روی زمین بردارد.؟

آیا عنوان ۷۲ نفر نه بیشتر، و نه کمتر، وچسباندن خود به ۷۲ تن کشته شدگان کربلا که به راستی داستانی مسخره و بدون هرگونه اعتبار تاریخی وصرفاً برای تحمیر مردم است، یک فرصت طلبی نیست؟

آیا شرکت آنان در گروه سبز آن هم خوش نشینی در غرب نمی تواند درجایی که مردم ایران فریاد مرگ بردیکتاتور زدند، و شعارشان؛ «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، و برکناری رژیم بود، نوعی سودجویی و کیسه دوزی  باشد؟

در گروه سبز آیا این شهیدان زنده هم به همان می اندیشند؟، یا برنامه دارند که تنها ریش و پشم رژیم را عوض کنند؟

آیا حمایت از اعراب و فلسطینی ها در زمانی که آنان همکاری همه جانبه با جمهوری اسلامی در غارت گری کشورمان وکشتار و اختناق مردم دارند، فرصت طلبی و خیانت به کشور نیست؟

آیا در زمانی که جمهوری اسلامی در تنگنا قرار گرفته، و تنها راه نجات خود را تحریک اسرائیل و آمریکا برای یورش نظامی ایران می داند، پشتیبانی از فلسطینی ها که کمترین دوستی و دلبستگی به ما و کشورمان نداشته و ندارند وما را مجوس و گنگ و نادان میخوانند، و همیشه با کشورهای عربی برسر یک میز نشسته اند، وعلیه مصالح و خواسته های قانونی ما رای داده اند، خیانت به کشور و مردم ما به شمار نمی آید؟

آیا ۳۱ سال کشتار، توهین، سیلی، شلاق زدن و بی حرمتی به هرخانواده ، و غارت هستی ونیستی مردمی رژیم ولایت وقیح، با حمله اسرائیل به فلسطینی ها که هردم به سوی آنان سنگ پرتاب می شود، و یابا خودکشی در میان اجتماعات ومردمان عادی اسرائیل، صدها خانواده را داغدار میکند، یکسان است؟.

بنابراین، باتوجه به این که ما تاکنون ازاسرائیل دشمنی ندیده ایم، ولی از دست فلسطینی ها و شماری از کشورهای عربی چه رنج ها کشیدیم، ضمن آن که هرگونه حمله نظامی به هرگروه غیر مسلح درجهان را محکوم می کنیم و حاضر نیستیم خون از دماغ کسی بیرون آید، در شرایط کنونی کوچکترین علاقه به پشتیبانی فلسطینی ها نداریم، و براین باوریم که این روش سیاسی ۷۲ تن کذایی اگر بر اساس نا آگاهی از جریان روز نباشد، سوای گول زدن مردم و بقای جمهوری اسلامی، سودجویی و فرصت طلبی چیز دیگری نمی تواند باشد.

حال، باید از این ۷۲ شهید زنده جنبش سبز پرسید برای ۳۱ سال جور، ستم، و جنایت های جمهوری اسلامی که بنا به دستورات اسلام، همان اسلامی که اینان برای آن سنگ به سینه می زنند، تاکنون چه کاری اساسی و مثبت انجام دادند؟

آیا تا کنون توانستند بانویی مانند سکینه و یا تنی چند از صدها قربانی دیگر را از سنگسار و اعدام نجات دهند؟

از این روی ما از هم میهنان گرامی درخواست می کنیم به این لیست ۷۲تن برگرفته از کشتگان صحرای کربلا توجه کنند و سرنخ آن را در آینده سیاسی ایران که نمی خواهند مردم به آزادی برسند، دنبال کنند:

بدیهی است نمایندگان جمهوری اسلامی و تازیان و شماری از آنان که در این لیست ۷۲ نفری شبه صحرای کربلا جای دارد، خرد و شعور ۷۰ میلیون مردم مارا به بازی گرفته اند، و باتوسل به نمایندگان و سناتورهای آمریکا و نشستن پشت درب کاخ سپید، بدنبال جایگزینی و بازسازی جمهوری اسلامی به نام دیگری، و باگروه دیگری می باشند.

نلسون مندلا

سازمان ملل در نشست عمومی خود درنوامبر ۲۰۰۹طی قطعنامه شماره A/RES/64/1، روز ۱۸ ژوئیه هرسال را برای خدمات نلسون مندلا به فرهنگ و آزادی، به نام «روز بین المملی مندلا» نام گذاری نمود.

این نامگذاری برای خدمات نلسون مندلا واقدام وی در حل اختلافات: برخورد بایکدیگر، رابطه های نژادی، پیشرفت و حمایت از حقوق انسانی، گذشت و تبادل نظر، تساوی میان زن ومرد، دفاع از حقوق کودکان، و گروههایی که از خود قدرت دفاعی ندارند، همچنین تقویت و پیشبرد گروههای فقیر و عقب مانده، بود. نامیدن این روز تایید و سپاسی است از نلسون مندلا برای اقدامات و کارهایش در مبارزه برای کسب آزادی در سطح بین الملی و اشاعه و ترویج صلح در سراسر گیتی.

نلسون مندلا در ۲۶سالگی وارد کنگره ملی آفریقا(ANC) شد. سی سال از عمر خود را در پشت میله های زندان بسربرد تا توانست آپارتاید نژاد پرست آفریقا را پشت سرگذارد. در حقیقت برای نلسون مندلا جمعاً۵۰ سال از سال ۱۹۴۴ طول کشید تا به آرزوی خود یعنی دموکراسی در آفریقای جنوبی برسد.

کسی براستی نمی توانست اهمیت ونفوذ نلسون مندلا را که توانسته است مظهر و سمبل آزادی و دموکراسی درجهان باشد، پیش بینی کند.

ما از درسی که آفریقای جنوبی بارهبری نلسون مندلا در روبرو شدن بامسائلی چون؛ نا هماهنگی ها، خودکامگی، تعقیب و مجازات به دنیا داد و سیاهان را قادر ساخت تا به آزادی و دموکراسی دست یابند بدون آن که باسپید پوستان کینه توزی و دشمنی داشته باشند، باید پند و اندرز بگیریم.

نلسون مندلا همانند گاندی به مردم کشورش یاد داد که باید اشتباهات و خطاهای گذشته سپید پوستان رانادیده گرفت وهمه گروهها دریک جامعه دموکراسی از هرنژاد، و باورهای دینی درکنار هم و باهم در ساخت کشور همکاری کنند.

نلسون مندلا با مردم

این چند گفته از نلسون مندلا است:

« کسانی که حق رای ندارند، از مالیات دادن معافند. از آنهایی که در فقر مادی بسر می برند نمی توان انتظار پرداخت اجاره بهای زیاد و یا پرداختی به ادارات محلی داشت. ما کشاورزی می کنیم، چرخ صنعت را به جلو می بریم، طلا، الماس، و ذغال سنگ از معدن بیرون می آوریم، در حالی که مزد ناچیزی در نهایت بدبختی و بیچارگی دریافت می کنیم.چرا ما باید آنهایی که از خون و جوهرتن ما می دزدند، غنی وغنی تر کنیم؟ آنهایی که مارا استثمار می کنند، و ما نمی توانیم حتی یک اتحادیه و سندیکای کارگری داشته باشیم.»

خیزش مردم ایران در برابر جور و ستم رژیم کشتارگر ولایت وقیح

از چهار سده پیش تاکنون، آخوندها و شبه آخوندها، بابهره گیری از شماره ۷۲ کشته شدگان کربلا، مردم مارا بیچاره کردند، و خاک کشورمان را به توبره کشاندند.. هم اکنون نیز همین فلسطینی ها باولایت وقیح همکاری مشترک در سرکوبی مردم دارند. کشورهای عربی نیز عموماً باایران و ایرانی همیشه دشمنی داشته اند، وهرگز دست از دشمنی خود بر نخواهند داشت.

نمایندگان جمهوری اسلامی و تازیان مانند کدیور، گنجی، سروش، و بی تردید شماری دیگر که در این لیست ۷۲ نفری شبه صحرای کربلا جای دارد، خرد و شعور ۷۰ میلیون مردم مارا به بازی گرفته اند، و بدنبال جایگزینی و بازسازی جمهوری اسلامی به نام خود، و درراه منافع خود می باشند.

آیا عنوان ۷۲ نفر نه بیشتر، و نه کمتر، وچسباندن خود به ۷۲ تن کشته شدگان کربلا که داستانی مسخ شده و بدون اعتبار تاریخی است، یک فرصت طلبی نیست؟

آیا شرکت آنان در گروه سبز آن هم خوش نشینی در غرب نمی تواند سودجویی و نوعی کیسه دوزی باشد؟

آیا حمایت از اعراب و فلسطینی ها در زمانی که آنان همکاری همه جانبه با جمهوری اسلامی در غار گری کشورمان وکشتار و اختناق مردم دارند، فرصت طلبی و خیانت به کشور نیست؟

آیا در زمانی که جمهوری اسلامی در تنگنا قرار گرفته، و تنها راه نجات خود را تحریک اسرائیل و آمریکا برای یورش نظامی ایران می داند، پشتیبانی از فلسطینی ها که کمترین دوستی و دلبستگی به ما و کشورمان نداشته و ندارند، و همیشه با کشورهای عربی علیه مصالح و خواسته های قانونی ما رای داده اند، خیانت به کشور و مردم ما به شمار نمی آید؟

بنابراین باتوجه به این که ما تاکنون ازاسرائیل دشمنی ندیده ایم، ولی از فلسطینی ها و شماری از کشورهای عربی دشمنی بسیار دیدیم، در شرایط کنونی کوچکترین علاقه به پشتیبانی فلسطینی ها نداریم، و این ۷۲ تن کذایی که برای گول زدن مردم و بقای جمهوری اسلامی در تلاشند، مورد تایید ما نیستند، و آنان را تنها ایرانیانی سودجوی و فرصت طلب می دانیم.

شگفت آور این که این ۷۲ نفر فتو کپی صحرای کربلا عضو انجمن های دفاع از حقوق بشر نیز می باشند. در حقیقت فرصت طلبی از همه طرف.

حال، باید از آنان پرسید برای ۳۱ سال جور، ستم، و جنایت های جمهوری اسلامی که بنا به دستورات اسلام، همان اسلامی که اینان برای آن سنگ به سینه می زنند، تاکنون چه کاری اساسی و مثبت انجام دادند؟

از این روی ما از هم میهنان گرامی درخواست می کنیم به این لیست ۷۲تن برگرفته از کشتگان صحرای کربلا توجه کنند و سرنخ آن را در آینده سیاسی ایران که نمی خواهند مردم به آزادی برسند، دنبال کنید:

این مقاله با امضای ۷۲ تن شهیدان کربلا از دو بخش تشکیل شده، بخش اول آن برای گمراهی  مردم که نتوانند هدف اصلی این گروه را شناسایی  کرده، تصور کنند که اینان خیلی میهن پرستند. ولی در حقیقت چهره واقعی این افراد در بخش دوم مقاله در مورد فلسطین کاملاً مشخص و آشکار است.

بیانیه ی ۷۲ تن از مدافعان حقوق بشر و فعالین سیاسی درمحکومیت جنایت ارتش اسرائیل و حمایت از جنبش رهایی بخش مردم فلسطین و ایران

حمله‌ی بامداد دوشنبه ۱۰ خرداد ارتش اسرائیل به کشتی‌های امدادی که حامل مواد غذایی و درمانی برای مردم ستمدیده‌ی غزه بوده‌اند، و کشتار بی‌رحمانه‌ی چند تن از سرنشینان صلح‌طلب و غیر نظامی در آب‌های بین المللی، بار دیگر سرشت ستیزه‌گر اشغالگران سرزمین‌های فلسطینی را به روشنی تمام نزد مردم جهان آشکار ساخت. جامعه‌ی جهانی نسبت به نقض قوانین بین الملل با انزجار واکنش نشان داده، و بعضی کشورها چنانکه شایسته است سفیران اسرائیل را برای ادای توضیح و ابلاغ اعتراض به دولت متبوعشان احضار کرده‌اند. اینک وجدان‌های بیدار همه جا در همدلی با مردم فلسطین به پا خاسته‌ اند تا ندای حق طلبیشان بر جریده ی روزگار ثبت گردد، و اقدامی باشد در جلوگیری از تداوم بیداد.

جنبش سبز مردم ایران به اقتضای آزادیخواهی و احترام به حقوق اساسی همه ی مردم با نهضت‌های رهایی بخش سرتاسر جهان، بخصوص با حرکت آزادی جویانه ی فلسطین همراه و همقدم است، و خشونت ورزی رژیم اشغالگر اسرائیل را با سرکوبگریهای رژیم حاکم بر ایران مشابه می یابد، و هر دو نظام ستم پیشه را تقبیح می کند. هر دو رژیم در به گلوله بستن مردم صلح طلب تردید به خود راه نمی دهند و از خشن ترین روش ها برای نابودی انسان های آزادیخواه استفاده می کنند. هر دو حکومت در پایمال کردن آرای حقیقی شهروندان و بی اعتنایی به داوری جامعه‌ی جهانی گوی سبقت از یکدیگر می‌ربایند.

ما امضا کنندگان این نامه به عنوان جز کوچکی از جنبش سبز مردم ایران، جنگبارگی رژیم اسرائیل و قساوت ارتش آن را محکوم می کنیم، و تلاش مردم ایران برای احقاق آزادیهای مدنی را دوشادوش مقاومت تحسین برانگیز آزادی خواهانه و دموکراسی خواهانه و مبارزه ی دلیرانه ی ملت فلسطین علیه اشغال سرزمین خود پی می گیریم.

امضا کنندگان:

یرواند آبراهامیان، نسرین الماسی،کاوه احسانی، محمد اعظمی، فریبا امینی،بهمن امینی، علی افشاری،عبدالعلی بازرگان، گلبرگ باشی، رضا براهنی، محمد برقعی، مهرزاد بروجردی، سهراب بهداد،مازیار بهروز، آصف بیات، شهرنوش پارسی پور، علی پرسان، فواد تابان، کامران تلطف،نیره توحیدی، مهدی جامی، رامین جهانبگلو، هوشنگ حسن یاری، فاطمه حقیقت جو، مهدی خانبابا تهرانی، بهروز خلیق، حمید دباشی، مصطفی رخ صفت، سعید رضوی فقیه ،حسین زاهدی، فرج سرکوهی، بیژن شاه مرادی، معصومه شفیعی، شهلا صالح پور،احمد صدری، محمود صدری، بهزاد کریمی، کاظم علمداری، رضا علامه زاده، رضا فانی یزدی، مسعود فتحی، منصور فرهنگ، هادی قائمی، حسین قاضیان،فیروز قریشی،مهرانگیز کار، ناصر کاخساز، کاظم کردوانی، علی کشتگر، عبدی کلانتری، حسین کمالی،تقی کیمیایی اسدی،عفت ماهباز، اکبر مهدی، مجتبی مهدوی، اکبر گنجی، مجید محمدی، مهرداد مشایخی، علی اکبر موسوی خوئینی، روزبه میرابراهیمی، علی میرسپاسی،غفور میرزایی، محسن نامجو، ابراهیم نبوی، مهدی نوربخش، شاهین نجفی، فرهاد نعمانی، محمد رضا نیکفر، فرزین وحدت، نادر هاشمی، عطا هودشتیان، محسن یلفانی.

انفجار در مسجد زاهدان

آدم کشی جنایت است. کسی که به خود اجازه دهد تا جان انسانی دیگر را بگیرد و از زندگی و حیات محروم سازد، آدم کش و جانی است. تفاوت نمی کند که این فرد مزدور ولایت وقیح باشد، گروه طالبان باشد، حزب الله، ویاجندالله.

هنگامی که پیامبر اسلام پس از کشتارهای متمادی و متوالی درجنگ ها دستور به  قتل عام ۷۰۰ یهودی را در یک روزمی دهد، وبر اساس دستور صریح قرآن به کشتار بی چون و چرای مخالفین خود می پردازد، از جانشینان وی چه انتظاری دارید؟.

و آن این است که جانشینانش به خود اجازه می دهد تا نزدیک به ۶ سده به نام اسلام هر ماه و هرسال، مردم گرفتار ایران را به خاک و خون کشند، به زنان تجاوز کنند، دختران را به کنیزی و پسران را به بردگی برند.

بی تردید دیگر سرداران اسلام درجاهای دیگرجهان مانند هندوستان، مصر، بیت المقدس و اسپانیا نیز بیکار ننشستند بلکه آن چنان جنایتی به بارآوردند، که موجب شرم و خجالت هر انسان باوجدان است.

عصر ما روبرو است با ولایت وقیح و طالبان از همان تفاله و بازمانده های اسلام راستین که تاکنون توانسته اند بسیاری از مردم بی گناه ایران، افغانستان، و پاکستان را به خاک وخون کشانند، واین سه کشور را ویران، و فرسنگ ها، از تمدن دورسازند.

جندالله نیزسوغات دیگری است از تازیان ویران گر واز نسل طالبان که بلای جان هم میهنان مهربان و ساده دل بلوچی ما شده است.

انفجار در مسجد زاهدان

این گروه خردباخته و نا آگاه بدون داشتن کمترین آگاهی واطلاعات دینی، به دستور قرآن وروایات اجداد تازی خود، به کشتار و آزار وشکنجه هم میهنان خود می پردازند.

گویا طالبان برای ایران، پاکستان، و افغانستان کم بود که هم اکنون جندالله ها به گسترش جنایت های آنان کمر بسته است، تا بلوچستان تاریخی مارا بویرانی کشاند. این گروه، به دنبال مبارزه با رژیم برای آزاد کردن مردم بلوچ نیست بلکه تلاش دارد مانند ولایت وقیح و طالبان، اسلام واقعی دیگری همانند طالبان در بلوچستان پیاده کند.

ما در گذشته از این که عبدالملک ریگی با رژیم آخوندی می جنگید او را تایید کردیم. و کشتن ایشان بدون محاکمه و درپشت درهای بسته را از جنایات دیگر رژیم می دانیم، ولی بمب گذاری وهرگونه یورش و شبیخون زدن که از عملکرد تازیان است و در فرهنگ ایرانی هرگز وجود نداشته است، نکوهش می کنیم و آن را تایید نمی کنیم. ما به خوبی می دانیم که خون، خون می آورد و هرکشتنی کش دار، ودنباله داراست.

وقتی جلادان رژیم تصمیم به انتقام بگیرند، دودش به چشم مردم بیگناه بلوچستان می رود، نه جندالله و یارانشان.

بازار تهران

وقتی به تاریخ پر سوز و گداز کشورمان می نگریم، شورش و یورش های پی درپی را می بینیم که عموماً بی پاسخ مانده اند، ویا از خود چندان مقاومت و برخوردی همه جانبه و کارساز و پردوام از خود نشان نداده ایم. درنتیجه یورش گران فرصت یافتند تا نفس تازه کنند، به سوخت و ساز خود پردازند، بر ما بیشتر بتازند، و سرانجام توانستند موریانه وار به درون لانه وکاشانه امان رخنه کنند، و ما بیگانه شدگان را از خانه بیرون رانند. به عبارتی آن قدر به میهمان رو دادیم که سر انجام صاحبخانه شد.

تازیان چنین کردند، و چون در برابرخود آن چنان مقاومت و ایستادگی ندیدند، موزیانه ادامه دادند تا آن جا که با همیاری شماری از مزدوران و کیسه دوزانی بر مردم و سرنوشت کشور پیروز شدند، تا امروزکه ما همچنان در زیر سلطه و نفوذ آنان، ملاها نمایندگانشان، و حتی مردگانشان، گرفتاریم و به سختی دست و پا می زنیم.

شورش مغول و تاتار، ترکان، ازبکان، و روسها، نیز کم و بیش به همین روش آغاز، و چون ایستادگی مداوم، همیاری وهم صدایی میان مردم نبود، گرگ ها، و شغال ها در خانه و کاشانه ما لانه کردند، و ما ناچاربه ترک شهر و دیار خود شدیم.

البته دو عاملی که همیشه پیروزی این جانوران و تسلط آنان بر جامعه ای را آسان می سازد، خیانت برخی مزدوران، و بی خردی و نا آگاهی بسیاری از مردمان است.

وقتی خبرنگاری از چرچیل رمز پیروزی بریتانیای کبیر در داشتن آن همه مستعمره را پرسش می کند، چرچیل می گوید: «رمز پیروزی ما، بودن شماری مزدور و گروه بیشماری خردباخته و نادان در چنین مستعمره ها بوده است.»

سی ویک سال پیش ناآگاهی گروه بیشماری از مردم که شناختی از آخوند و اسلام نداشتند، همچنین خیانت شماری ازمزدوران موجب گردید که انقلاب مردمی ایران بیراهه رود، و سر انجام به دست آخوند بیافتد و به اصطلاح ملا خور شود.

تا آن که، رفته رفته پس از گذشت چند سال، جنایات و غارتگری رژیم بر همگان روشن شد. در آن سال ها، رژیم آن چنان قدرت و نفوذی نداشت تا بتواند از خود دفاع کند. ولی بدبختانه، مردم ایران آن چنان از خود هم آهنگی و همسویی نشان ندادند. نتیجه این که رژیم روزبه روز قوی تر، قلدرتر، گستاخ تر، و بی رحم ترشد. تا به امروز که به یک غده سرطان بزرگ و تقریباً بی درمان تبدیل شده است.

ماعلت اصلی شکست خود را باید نخست درتعداد بیشمار خیانت کار، مزدور، و سودجوی کشورمان بدانیم.

به عنوان نمونه آخوندها که عموماً سوای چند نفر، یا وابسته به رژیم هستند، یا رژیم هنوز آنان را به بازی نگرفته، و در نوبت ایستاده اند، و یا سر در آخور خود مانده، و یا به ظلم و جوری که به مردم روا می شود، کاری نداشته اند.

اگر بگوییم در میان سپاه، و یا بسیجی، میهن پرست و یا طرف داری هست، باور نکردنی است. زیرا کشتار، تجاوز، غارتگری و صدها عمل حیوانی دیگر رژیم به مردم بی گناه و دربند کشورمان تاکنون، باهیچ برخورد و عکس العملی از سوی این گروهها دیده نشده و باید به آسانی گفت که بدبختانه در میان پاسدار و بسیجی نیزوطن پرستی نیست. اینان نیز مانند ملاها، مزدوران و خیانت کاران مردم ایرانند.

حال، که کشور را سراسر خائن و مزدورفرا گرفته، چاره چیست؟ آیا باید هم چنان، دست نشانده و نوکر آخوند ماند، ویا می توان کاری کرد، و بندهای اسارت و بردگی رااز هم گسیخت؟

وضع ما، با وضع حیوانات شکار شونده در بیابان و جنگل مانند آهو، گوزن، و گاوهای وحشی همانند است. همان گونه که آنان همیشه طعمه جانوران درنده مانند شیر، گرگ، و حتی کفتار و شغال می شوند، مانیز همواره طعمه و شکار کفتار، و شغال هایی چون آخوند و بسیجی ایم.

وقتی شیر و یا پلنگی به یک جانور مانند گاو وحشی و یا حتی زرافه حمله می نماید، حیوانات دیگر فرار می کنند، ویا در کناری بی خیال به نگاه کردن می پردازند، و یا به چرای خود ادامه می دهند.

در مورد جانوران شکارکننده، روش شکار کردن این چنین نیست. هنگامی که شیر، ببر،گرگ، کفتار، ویا سگ های وحشی، شکاری را بزرگ تر و قوی تر از خود می یابند، با جانوران مانند خود بهم آمده، تیمی به شکار یورش می برند. در فارسی ما شنیده و گفته ایم:« پشه چو پرشد، بزند پیل را».

آخوندها نیز مانند شیر، کفتار، و سگ های بیابانی تیمی حمله می کنند. دریک نماز جمعه ناگهان در یک روز، مانند سگ های هار، در سراسر ایران، به یک گروه، به یک شخصیت، و یا به یک فرد، یورش می آورند، و به شکار بی گناه و تنها مانده امان نمی دهند.

امروز در زندان، بیگناهی را به دار می زنند. مردم می شنوند، و فقط زیر لب غرغر می کنند. فردا بانوی بیگناهی را به جرم واهی زنا که کار روز وشب ملایان است، سنگسار میکنند. ما بازهم سوای افسوس خوردن، قدمی به پیش نمی گذاریم و کاری انجام نمی دهیم.

روزدیگر؛ روزنامه نگار، وبلاگ نویس، سخنور، و یا سیاستمداری را به اتهام واهی محارب با الله به دار می آویزند. ما نفهمیدیم که نخست چرا خود الله قادر به دفاع از خود نیست که یک مشت آخوند خردباخته شکم بشکه و بیما ر روانی، به جانبداری وی پرداخته اند؟. دیگر این که این الله چرا آن قدر طلبکار است، و ما ناچاریم شبانروز، در برابرش کرنش کنیم و از او سپاس و شکر گذاری نماییم؟. در هر حال، باز هم بر جای خود ایستاده ایم و جنبشی نمی کنیم.

واما عملکرد ما چه گونه است؟. پاسدار و بسیجی به ما یورش می آورد، اما هم میهنان ما یا فرار می کنند، و یا درکناری به نظاره می ایستند. نمونه های این تکروی و بی اعتنا از برابر دیگران رد شدن است.

در گذشته، اکبر محمدی، چندی پیش، ندا، پریروز، سهراب اعرابی، امروز، ترانه موسوی، فردا وروزهای دگر نازنینان و جان برکفان ما همچنان به خاک و خون می غلتند، ما می نگریم، آه می کشیم، ولی کاری انجام نمی دهیم. من، تو، او، دیگری، و دیگران، هنوز یادنگرفته ایم تا ما بشویم. ما در کشتی پیشرفته، ولی در فوتبال، وامانده ایم. در ما، ما وجود ندارد. آن چه هست من است. من، من، ومن، همین و بس. در نتیجه این منیت ها، ما بازنده ایم. و تک تک مان به شکار درنده ها و گرگانی چون، آخوند، بسیجی، و پاسدار در میاییم.

درگذشته، ما شاهد تظاهرات و بر پاخیزی بختیاری ها، کردها، ترک ها و گروه های دیگری به طور جداگانه بودیم. از آن جا که گروههای دیگر و مردم دیگر همراهی و همکاری نکردند، صدا در گلوها خفه شد، تظاهرات سر کوب گردید، و نقشه ها نقش بر آب گشت. وقتی لر ویا بختیاری بلند شد، دیگران نظاره گر بودند. هنگامی که کردستان برخاست، جای دیگر تکان نخورد.

اکنون دختر بیگناهی به نام الناز در تبریز طعمه لاشخوران بسیجی شده است. آیا در آذربایجان کانون شیر زنان و آزادمردان ایران، و یا جای دیگر از میهن ما واکنشی نشان داده شد؟. آیا مردم ایران می خواهند هم چنان با سکوت و همکاری نکردن بایکدیگر، شکار و طعمه این لاشخوران باشند؟.

اکنون هم برای چند روزی است که بازار تهران هم چنان در برابر رژیم تا خرخره مسلح، ایستادگی می کند. ولی بازارهای دیگر شهرهای ایران نظاره گر سرکوب شدن بازاریان تهرانند، و تاکنون، جنبشی آشکار، ویا سرنوشت ساز، ازخود نشان نداده اند.

صیغه کردن که نوعی فحشاگری بارشوه، داشتن چند زن که مرد راتا مرز روسپی گری به پایین می برد، ساخته و پرداخته و ازهرزگی های این جماعت است.

گرچه پیشه اصلی آخوندها در ناتوانی اشان، بریدن سر امام حسین و ۷۲ تن، و در توانایی و قدرتمندی،  بریدن سر من و شما است، ولی درهرحال یک آخوند همواره از دوچیز غافل نیست ؛ شکم وزیر شکم.

گول زدن بانوان ناآگاه و وعده صواب آخرت دادن در روضه خوانی ها، روی منبر غش کردن و افتادن میان زنان، برای زنان نازا، دعا درست کردن و پند آموزی زنانی که از محبت ودوستی شوهرانشان بی بهره اند، از دیگر کالاهایست که در دکان این حیله گران فراوان و به وفور دیده می شود.

۳۱ سال است که علاوه بر ویران کردن کشور و به غارت بردن سرمایه های مردمی، این گروه حیله گر، با گول زدن و تحت فشار روانی گذاشتن بیوه های شهیدان جنگ ۸ ساله، و گمراه کردن و به فساد کشاندن دختران وزنان از خانوادهای بی چیز و درمانده، روال اجتماعی، خانوادگی، واخلاقی را در همه کشور ازمیان بردند وبه تباهی کشاندند.

حال، این آخوند که خود آلوده و سرا پا غرق در بی دادگری و ستم است، برصندلی قضاوت می نشیند و فرمان می دهد؛ این زن اعدام شود، و آن دیگری، سنگسار گردد. از خود باید پرسید؛ «رتب خورده منع رتب چون کند».

۱-اکنون خانم سکینه آشتیانی در انتظار سنگسار شدن است. بی تردید این روش غیر انسانی مجازات به بیش از چهار هزارسال پیش دوران بربریت، تجاوز، و بی قانونی انسان نماها بر می گردد.

خانم سکینه آشتیانی

آخوندهای سراپا آلوده و غرق در گناه، به این مادر که دو کودک  یتیم از او به جای خواهد ماند و سرپرستی ندارند هم، رحم نکرده اند.

بی رحمی و بی دادگری این رژیم در همه ابعاد است. البته در مورد زنان بسی بارزتر و بیشتر. یک زن در مانده و محروم از هرآرامش و انسانیت در این جامعه ویران شده وآخوند زده، ممکن است به راه بد نیز کشیده شود. اگر محیط انسانی و سراپا دوستی و راستگویی و امانت داری باشد، هیچ زنی به راه بد کشیده نخواهد شد. ولی در اجتماع آلوده آخوند زده  ایران، حقیقت و درستی دیده نمی شود که زن بیگناه بتواند با صداقت و راستی زندگی کند.حال باید از وجدان و شرف خودمان پرسش کنیم؛ این زن درمانده و بی نواست که باید سنگسار شود، یا آخوند هرزه چشم دریده و شکم بشکه؟

به تازگی ویدیویی به دست ما رسید که نشان می دهد چگونه حجت الاسلام گلستانی امام جمعه تویسرکان با یک بانوی شوهرداری، هم بستر می شود. دریغم آمد که این نمایشگر زشت و حیوانی را در دید رس همگان گذارم.  از این روی، این ویدیو به عنوان مدرک جنایت آخوندها علیه بانوان کشورمان، تا روز آزادی در آرشیو ما نگهداری خواهد شد.

اکنون آخوندک نوکیسه و فرصت طلبی بنام کدیور که نتوانسته مطابق دلخواه خود در دستگاه ولایت وقیح به پست نان و آبداری برسد، در آمریکا به راه افتاده و در مجالس گوناگون از جمله خانه قمرخان (VOA)، به شکرافشانی گوناگونی می پردازد، که ما در دومقاله گذشته به پاره ای از آن ها اشاره کردیم.

حال، نوبت آنست که در باره دروغ بزرگ ایشان که؛ « روحانیان همیشه پیشتاز و پیشاهنگ آزادیخواهان و مشروطیت بوده اند،» به چند نکته تاریخی اشاره کنیم:

برای نخستین بار در سال ۹۰۷ هجری شاه اسماعیل صفوی مذهب رسمی ایران را مذهب شیعه کرد که بیش از ۱۵٪ جمعیت ایران را شامل نمی شدند.

شاه اسماعیل بهر شهری كه  وارد می گشت، ازمردم می خواست كه مذهب شیعه را بپذیرند وبرخلفای سه گانه نفرین بفرستند.درصورت نافرمانی ، آنان را از دم تیغ می گذراند. [۵۶]

شاه تهماسب (۹۳۰-۹۸۴هجری)، یکی از بزرگترین بنیان گذاران خرافات وکوراندیشی  به شمار می آید. در زمان او آخوندهای زیادی چون شیخ علی ابن عبدالعالی کرکی بنام « محقق»، عزالدین حسین ابن عبدالصم جبلی عاملی پدر شیخ بهاءالدین عالی وشماری دیگر، به ایران آمدند.

شاه تهماسب دردوران درازمدت فرمانروائی خود، دست آخوندها را درکارهای کشور باز گذاشت وبا ارزش وبهادادن به آنان ، ونسبت نیابت امام دادن به آنان،  سرنوشت  کشورمان تا به امروز را دستخوش ناملایمات وپس گرائی از پیشرفت وتمدن قرارداد.

نفوذ آخوندها تا آن جا بود که در این زمان، شاه تهماسب آخوند وملائی را چون عبدالعالی کرکی سزاوارتر از خویش به سلطنت می دانست. [۵۸]

فتحعلی شاه

بزرگترین بدبختی و بالاترین تخریب و پس ماندگی کشور ما براثر دخالت و نفوذ آخوندها، در زمان فتحعلی شاه قاجار بود.

فتحعلی شاه با دستور جهادی كه ازجانب سید محمد مجاهد و ملا احمد نراقی صادر شده بود، گز نکرده، و حساب نشده به جنگ روس ها  پرداخت  وطی دو عهد نامه ننگین گلستان و تركمان،  بیش از یك سوم از سرزمین سرسبز وبارور مارا از دست داد. [۶۸]

با آن که فتحعلی شاه آماده به آغاز جنگ دوم با روسیه نبود، بنا به نوشته بسیاری از نگارش گران، روحانیان اورا در فشار گذاشتند. آخوندها گفتند که چنان چه فتحعلی شاه آماده به کارزاربا روسیه نباشد، آنان خود، دست به این کارخواهند زد. [۶۹]

بدین روش، سید محمد باقربهبهانی در پایان شوال ۱۲۴۱ برای وادار کردن فتحعلی شاه به جنگ، ازکربلا به تهران آمد [۷۰]. آن گاه به همه آخوندهای شهرستان ها نامه نوشت و آنان را برای وادارکردن فتحعلی شاه به جنگ، به تهران فرا خواند. سپس گروهی از آنان چون، حاج ملا محمدجعفر استرآبادی، آقا سید نصرالله استرآبادی، حاج سید محمد تقی برغانی، سید عزیزالله طالشی وشماری دیگر، به جایگاه تابستانی فتحعلی شاه در سلطانیه رفتند. هم چنین شماردیگری از آنان چون، احمد نراقی وملا عبدالوهاب قزوینی در حالی که کفن سپید پوشیده وخود را آماده شهادت ساخته بودند، به پیش فتحعلی شاه رفتند .

با آن که در این زمان، آلکساندر اول تازه به امپراتوری روسیه رسیده بود وبه دنبال داشتن روابط دوستانه با ایران می گشت وبه اندیشه جنگ نبود، فتحعلی شاه زیر فشاربیش از اندازه آخوندها، به جنگ تن در داد.

فتحعلی شاه از سید محمد مجاهد درخواست یک نوشته برای آغاز جنگ با روسیه  کرد، تا درشب اول قبرآن را به نکیر ومنکر نشان دهد که به دستورآنان (آخوندها)، به جنگ پرداخته است.

عدم آگاهی از سیاست جهانی آن روز، مشورت نكردن وبه حساب نیاوردن افراد صاحب نظر، و تحریكات روحانیون متعصب وطن فروش، عوامل برجسته این دو شكست افتضاح آمیز به شمار می آیند.

پس ازشکست ایران درجنگ باروسیه، فتحعلی شاه از حاج محمد برغانی پرسش کرد: « چرا اعلام جهاد روحانیون در شکست روسیه موثر واقع نشد؟» ، نام برده پاسخ داد: « علت را باید در بی ایمانی وعدم خلوص عباس میرزا جستجو کرد». [۷۱]

نتیجه وسوسه و دخالت آخوندها بستن دوعهد نامه ننگین ترکمانچای و گلستان و جداشدن بهترین بخش های خاک ایران به شرح زیر است: [۸۷]

۱- گرجستان درسال ۱۸۰۱

۲- قرارداد گلستان در سال ۱۸۱۴

۳- قرارداد ترکمان چای درسال ۱۸۲۸

۴- تاشکند درسال ۱۸۶۵

۵- قزل سو درسال ۱۸۶۹

۶- خیوه درسال ۱۸۷۳

۷- قزل آروات درسال ۱۸۷۷

۸- عشق آباد درسال ۱۸۸۱

۹- جداشدن هرات از ایران درزمان محمد شاه

۱۰- ازدست دادن افغانستان در زمان ناصرالدین شاه

محمد شاه قاجار (۱۲۵۰-۱۲۶۴) هجری

محمد میرزا فرزند عباس میرزا با درایت وهوشمندی کم مانند میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی پیشکار خود جانشین فتحعلیشاه شد. ولی این شاه نادان وکوته اندیش، براثر بدگوئیهای ملایان ودرباریان که به وسیله جان کمبل سفیرانگلیس، از آن کشور رشوه می گرفتند، اشتباه بزرگی كرد و وزیر فرزانه ودانشور خود را سر به نیست کرد.

برای انجام این جنایت بزرگ، میرمحمد مهدی امام جمعه وقت ۵۰۰ لیره از سفارت انگلیس  دریافت می کند تا همه آخوندها به بدگوئی میرزا ابولقاسم بپردازند.

انقلاب مشروطیت- دیکتاتوری ناصرالدین شاه در درازای سلطنت او وروشنگری و آگاهی مردم نسبت به اوضاع غم انگیز ایران درزمان مظفرالدین شاه، براثر پخش روزنامه هائی قانون پرنس میرزا ملکم خان وحبل المتین موید الاسلام و سیاحت نامه ابراهیم نوشته حاج زین العابدین مراغه ای، نوشته ها و ترجمه های میرزا عبدالرحیم طالبوف وروشنگری های میرزا فتحعلی آخوندزاده مردم را آماده به انقلاب کرد. [۷۸]

شیخ فضل الله

آخوندهائی مانند شیخ فضل الله که با پیشرفت وآزادی خواهی ومیهن دوستی، همواره در نبرد وچالش بوده اند، هم چنین آخوندهای نجف مانند ملا کاظم خراسانی، حاج شیخ عبدالله مازندرانی، حاج میرزا حسین تهرانی و شماری دیگر، هم چنین سید محمد طباطبائی وسید عبدالله بهبهانی ، با دموکراسی به معنای واقع ومشروطیت با قانون اساسی بی قید وشرط، عملا موافق نبودند. آنان همگی در نهایت،  خواستار مشروطه زیر چتروپوشش اسلامی به نام مشروطه مشروعه بودند. [۷۹]

براین پایه یکی از آخوندها بنام سید علی سیستانی این چنین فتوا می دهد: « ا لمشروطه کفر و المشروطه طلب کافر، ماله مباح ودمه هدر».[۸۰] این گفتار، نخست نشانگر دشمنی وکینه دوزی آخوندها با آزادی ودموکراسی است، و از سوی دیگر، سیرت ودرون ملاها را نشان می دهد که ایرانی نیستند بلکه عرب زادگانی می باشند، که همواره ترجیح می دهند به زبان تازی گفتگو کنند.

مظفرالدین شاه، در تاریخ ۱۴ جمادی الثانی ۱۳۲۴ ، با درخواست مردم  مبنی بر تغییر حكومت از استبداد و دیكتاتوری به حكومت قانون و حكومت مردم برمردم یعنی مشروطیت، تن در داد . ولی فرزند او،

محمد علی که یكی از بزرگترین خیانت كاران به كشور ما به شمار می آید، با آزادی خواهی ومشروطیت به مخالفت پرداخت وبه همراهی و كمك خودکامه هایی مانند اتابك صدراعظم، سرمایه داران،  و شماری از آخوندهای ارتجاعی چون شیخ فضل الله نوری، سرسختانه  دربرابر آزادی خواهان  ایستاد. آن گاه مجلس رابه توپ بست و تنی چند از آزادی خواهان چون ملك المتكلمین، میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل وسید جمال الدین واعظ را كشت، و شماری را نیز دستگیر كرد.

با آن که مظفرا لدین شاه  به فریاد آزادی خواهان پاسخ آری  داد و قانون مشروطیت را امضاء کرد،  ولی ناگفته نماند که آخوندها  با هم دستی درباریان ، و شماری از بازرگانان که همیشه دربرابر آزادی خواهی جبهه گیری  کرده اند، با مخدوش کردن قانون اساسی، دست  آخوندها را به عنوان نظارت بر اسلامی بودن قوانین مصوبه مجلس،  در سیاست وبرنامه ریزی کشور باز گذاشتند.

هنگامی که عنوان شد که ایران یک کشور اسلامی است، نخست حق  هم میهنان پیرو سایر کیش ها ودین ها،  زیر پای گذاشته شد وپایمال گردید، د یگر این که با ذکرکشور اسلامی، هم میهنان ما به طور نا خواسته ونا آگاهانه فرهنگ وزبان خود را به تدریج ازدست دادند وبه جای آن فرهنگ وزبان ناتوان وبی مسمای عربی را   پذیرفتند.

به بیان دیگر، از آن جا که زبان وفرهنگ هرکشور،  نشانه آزادی وموجودیت آن گروه وقوم می باشد،  ما با نامیدن کشوربه عنوان یک کشور اسلامی، ندانسته دست آخوندها وملایان بی سواد را درکارهای کشوربازگذاشته ایم وهیچ دفاعی از زبان وفرهنگ تمدن کشور کهنسال خود نکرده ایم. با این روش، مانیز همانند کشورهای به اصطلاح مسلمان دیگر، به صورت یکی از اقمارو وابسته  ودنباله رو کشورهای عربی در می آئیم.

زمانی که نمایندگان مجلس احمد شاه را براثر بی کفایتی از سلطنت برکنار، و رضاخان را کاندیدای جانشینی او کردند، رضاخان خود مایل بود در ایران جمهوری همانند ترکیه به وجود آید. دراین راه مصدق وحسین علاء نیزبا اوهمآهنگ وهم پیمان بودند، ولی بیشتر آخوندها چون، آخوند یاسائی نماینده مجلس، آخوندهای نجف چون، شیخ عبدالکریم حائری، میرزا محمد حسین نائینی، و سید ابوالحسن اصفهانی با برپائی جمهوری مخالف وطرف دارحکومت پادشاهی بودند. [۹۲]

هنگامی که مصدق درپی ملی کردن صنعت نفت و بیرون راندن انگلیس ها از ایران برآمد، آخوندها به روال همیشگی، بجای هم کاری وهم اندیشی با مصدق که یک رهبرملی وضد امپریالیست نام گرفته بود، به  کارشکنی ویا بی تفاوتی پرداختند.

آیت الله کاشانی که نخست وانمود می کرد همراه وطرفدار مصدق است، بنای کارشکنی وناسازگاری با وی پرداخت. درست همان گونه که شیخ فضل الله نخست نشان می داد که  از پیروان مشروطیت است، ولی به زودی چهره درون خود را نشان داد وبه دشمنی وکینه توزی با انقلاب وپیروان انقلاب پرداخت. [۹۳]

در جریان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که به دلیل دشمنی دولت انگلستان بامصدق که نفت را ملی کرده بود، و باهمکاری آمریکا انجام گرفت، ویلیام ر کورسون در کتاب Armies of Ignorance در باره تاریخ کنونی آمریکا نوشته است که کرمیت روزولت ( نوه پرزیدنت روزولت) از سی.آی.ای (CIA) مبلغ بیست میلیون دلاردریافت می کند تا تظاهراتی با حمایت و پشتیبانی آخوندها برای برگرداندن شاه براه اندازد.

یکی ازمشاوران کنگره آمریکا اعلام داشته است: « کسی در ایران بدون جلب موافقت مساجد نمی تواندحکومت کند». [۹۵]

سی.آی.ای (CIA) ازماه اوت سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۷ سالانه میلیون ها دلاربه طور دائم به آیت الله ها وملاها می داد،  تا با شاه همکاری کنند وبا او مخالفتی نداشته باشند.

درسال ۱۹۷۷ کارتر برخلاف خواسته سازمان جاسوسی آمریکا، رشوه پردازی راقطع کرد وآخوندها را علیه شاه شوراند [۹۷].

فردوست در جلد نخست کتاب خود می نویسد که پس از ۱۵ خرداد ۴۲ ، ساواک شمار آخوندها وطلبه های کشور را ۳۵۰ هزار برآورد کرده بود، که ترتیب پرداخت میلیون ها تومان وتماس داشتن با آن ها داده شد.

نواب صفوی

درموردکشتن دکتر احمد کسروی در ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ بوسیله افرادی چون نواب صفوی و خلیل تهماسبی ازگروههای مذهبی مانند فدائیان اسلام در دادگستری، شکایت، کینه توزی و دشمنی های حجت الاسلام حاج سراج انصاری، دکتر فقیهی شیرازی،آیت الله سید نورالدین شیرازی از تحریکات و عامل اصلی به شمار می آیند. [۹۸]

آیت الله کاشانی

این گروههای مذهبی زیر چترو تحت نظر روحانیونی مانند آیت الله کاشانی پرورش یافته و حمایت می شدند. تا آن جا که کاشانی در تاریخ ۱۰ مهر۱۳۳۰ به گوش امیرعلائی وزیر کشور وقت که مانع از آزادی نواب صفوی از زندان بوده، و سران فدرائیان اسلام را به نقاط دور تبعید کرده بود، سیلی زد. [۹۹]

این جنایتکاران وهمکارانشان، بعدها، در این رژیم نیز مسبب کشتار بسیاری از هم میهنان دیگرمان مانند پروانه اسکندری، و داریوش فروهر شدند.

۵۶ شاه اسماعیل صفوی، مرشد سرخ کلاهان- نوشته پناهی سمنانی- چاپ سلمان فارسی- تهران 1374-  ص 126
۵۸ تشیع وقدرت درایران- نوشته دکتر بهزاد کشاورزی- پخش خاوران- چاپ نخست- پاریس 1379- ص 86-89
۶۸ شیعه گری وامام زمان- نوشته دکترروشنگر- نشرنیما آلمان- چاپ 3- ص 120
۶۹ برگرفته از نقش روحانیت درتاریخ معاصرایران – نوشته دکتر م. یاوری Kashmiri- Nujum us- Sama P.364
۷۰ قصاص العلماء- نوشته محمدبن سلیمان تنکابنی- تهران 1304- ص 93.
۷۱ نقش روحانیت در تاریخ معاصر ایران- نوشته دکتر م.یاوری-1360 – ص 21-23 –برگرفته از روضه الصفای ناصری- نوشته رضاقلی هدایت- ج 9- ص 1646 – سفرنامه ویلوک 15 ژوئیه-
۷۸ تاریخ کامل ایران- نوشته دکتر عبدالله رازی- انتشارات اقبال- چ4- 1347- ص 537
۷۹ شیعی گری و ترقی خواهی – نوشته دکتر مهدی قاسمی – صفحه 135-138، برگرفته از پژوهش وبررسی های هما ناطق زیر عنوان: « درراه یابی فرهنگی 1848-1834»
۸۰ گزارش وقایع مشهد، به قلم دکتر احمد خان، ضمیمه مشروطه گیلان – چاپ محمد روشن- ص 128- برگرفته از ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران- نوشته فریدون آدمیت- انتشارات پیام-  چاپخانه زر- چ1- ص 260-262
۸۷ حکایت دختران خراسان- نوشته ا فسانه نجم آبادی-انتشارات روشنگران، تهران. چاپ اول 1374 بخش اول، ص 11-12
۹۲ قضاوت تاریخ- نوشته اسماعیل رزم آرا- ص 82-122
۹۳ نقش روحانیت درتاریخ معاصرایران- نوشته دکتر م.یاوری- ص 69
۹۵ Daniel Drooze, The CIA’s Secret Iran Fund – Politics Today, March/April, 1980, P.11
۹۹ مجله دنیا جلد نهم ص ۱۶۰

آیت الله کاظمینی بروجردی

درگذشته در مورد آخوندهای تازی نژاد که با فرهنگ، آيین، و تاریخ درخشان ایرانی سرناسزا و دشمنی دارند، به درازا نوشتیم و گفتیم که:

«به استثنای چند روحانی محترم چون؛ شادروان آیت الله شریعتمداری، شادروان آیت الله بروجردی، شادروان آیت الله منتظری، و در زمان کنونی آیت الله صانعی، و بالاتر و محبوب تر از همه، آن ها، آیت الله کاظمینی بروجردی است که نه تنها به دشمنی و خصومت بازبان، فرهنگ، آئین و تاریخ ایران نپرداخته، بلکه همواره درکنار مردم ایران برای کسب آزادی و کنار رفتن دین از سیاست و از درون جامعه، و انتقال آن به درون قلب و مغز انسان ها، و عبادت در درون خانه ها، با مردم همکاری و هم دردی نموده است».

آخوندهای ایرانی که شمارشان به چند صد هزار می رسد، عموماً در لیست پرداختی خامنه ای جای دارند. این خائنان و نمک خواران نمکدان شکن، که سربار جامعه و از دسترنج زحمت کشان ایران تغذیه میکنند، همواره با فرهنگ و تاریخ ما دشمنی داشته اند.

این بیگانه پرستان، یورش تازیان و تخریب کشور بزرگ و تاریخی ما و به کنیزی و بردگی بردن دختران و پسران را موهبت اللهی می دانند. اکنون که رژیم کشتارگرولایت وقیح درهر فرصت و هر موقعیتی مردم به پاخاسته مارا در کوچه و خیابان به خاک و خون می کشاند، این ناسپاسان وایرانی نماهای به اصطلاح روحانی، در بیش از ۱۵۰ هزار مسجد و حسینه، کارشان به شستشوی مغزی و خردزدایی مردم و تشویق دولت به شکنجه، تجاوز، توهین، و کشتار مردم می باشد.

اینجاست که مرزی میان آخوند دولتی و ضد ایرانی، و آخوند ایرانی به وجود می آید و ما را بر آن می دارد که همه را بایک چوب نرانیم.

زنده یاد آیت الله شریعتمداری نخستین روحانی بزرگوار و مردمی بود که از همان آغاز،  برسر نوع حکومت، که نامبرده با خمینی خودکامه در پای گیری حکومت اسلامی موافقتی نداشت. به دستور خمینی دیکتاتور، آخوندکی نوکیسه و بی سواد بنام ری شهری که سمت نوکری و سرسپردگی خمینی را به یدک می کشید، گستاخانه و بی خردانه  سیلی برگوش آن روحانی بزرگوار  زد.

آیت الله منتظری دومین روحانی بزرگواری بود که با افکاردیکتاتوری و کشتارگر خمینی به مخالفت برخاست، از مقام و منزلت خود گذشت، و راه خود را از او جداکرد، و در راه مردم قرار گرفت.

در سال های کنونی نیز چند روحانی دیگر مانند آیت الله صانعی نیز با آن که همواره مورد ضرب و شتم رژیم قرار دارند، از مقام و موقعیت و کرامات اهدایی ولی وقیح دست کشیدند.

مبارز محکم تر و بالاتر بارژیم، آیت الله کاظمینی بروجردی است. کسی که فرهنگ والای ایرانی: «پندار، کردار، و گفتار نیک را سر اصل دین و باورهای انسانی خود قرار داده، و بی تردید در قلب مردم جای دارد.

این روحانی پاک سیرت ونیکو اندیش، هم اکنون چند سال است که با هدف های سیاسی و دینی رژیم در حال جنگ و مبارزه است. نام برده باوجود شکنجه های گوناگون، تبعید به نقاط بد آب و هوا، و در شرایط بد زندگی و بهداشتی قرار گرفتن، تسلیم جاه طلبی و خودکامگی ولی وقیح نشده، وهمچنان با استواری هرچه بیشتر راستانه در برابر رژیم ایستاده است. ایشان مظهر و نشانه یک روحانی پاکدامن، و یک ایرانی میهن دوست می باشد. ما به ایشان احترام می گذاریم، و در راهشان برای سر جای خود نشاندن رژیم سرکوب گراسلامی در تلاش و کوشش خواهیم بود.

هم اکنون شنیده می شود که رژیم از تبلیغات انسانی و درست دینی این روحانی بزرگ احساس نا امنی و خطر می کند، و در پی آن است که ایشان را به نقطه دورافتاده غیر قابل دسترس تبعید و دورنماید.

از هم میهنان گرامی درخواست می شود که از آن چه در توانایی شماست، برای حمایت و پشتیبانی این روحانی بزرگ بکوشید تا پایمال بیدادگری و ستم رژیم نشود.

زنان در حقیقت سهم بیشتری از مردان در کارهای اجتماعی و حتی در رستاخیز مردمی در امور سیاسی نیز برعهده دارند. اینان پیشاهنگ و آموزگار پندار، کردار، و گفتار نیک به نوآموزانند.

بدبختانه مردان اجتماع ما تحت تاثیر اسلام زن ستیز، تا کنون به این گروه سخت کوش و بی دفاع ازخود، نهایت ستم و بیدادگری را روا داشته است.

زن از دید اسلام نیمی از مرد و یا یک کالای مصرفی برای رفع نیازهای وی به شمار می آید.

خانم سکینه آشتیانی

اینجاست که شرف و وظیفه انسانی به هرفرد به ویژه به مردان کشورمان حکم می کند تا در نجات زنان تحت ظلم و ستم به ویژه نجات آنان که در شرایط مردسالاری و آخوند سالاری بدون دسترس داشتن وکیل و امکان دفاع از حقوق خود تنها بر اساس قوانین اسلام زن ستیز و زن آزار، وبی دادگری مشخص و شناخته شده رژیم کنونی حاکم بر ایران محاکمه و محکوم شده اند، از هیچ کوششی کوتاهی نکند.

ما براین باوریم انسانی که از به وجود آوردن یک پشه یا مورچه عاجز است، چگونه به خود اجازه می دهد جان فردی را بگیرد؟

از این روی از خواننده گرامی درخواست می شود که بادر نظر گرفتن وضع نا به هنجار بانوان، نخست در خانه، خودمان از سنگسار کردن مادر، همسر، خواهر ویا فرزند دختر خود خود داری کنیم، آن گاه  ستم و بی دادگری رژیم زن ستیز و بی قانونی ولایت فقیه را به آگاهی رسانه ها و سازمان های دفاع از حقوق انسانی برسانیم.

تا آن جا که ما آگاهی داریم، هم اکنون دو بانوی مظلوم و بی پناه کشورمان به شرح زیر در انتظار احکام بی دادگری رژیم اسلامی نشسته اند، و لحظه شماری می کنند:

۱-خانم سکینه آشتیانی در انتظار سنگسار شدن است. این روش غیر انسانی مجازات بر می گردد به بیش از چهار هزارسال پیش دوران بربریت، تجاوز، و بی قانونی انسان نماها.

رژیم ضد بشری ولایت وقیح حتی به این مادر که دو کودک خردسال یتیم از او به جای خواهد ماند و سرپرستی ندارند، توجهی ندارد. بی رحمی و بی دادگری این رژیم در همه ابعاد است. البته در مورد زنان بسی بارزتر و بیشتر.

در قرن ۲۱،  بیشتر کشورهایی که دارای حکومت دموکراسی و مردم سالاری اند، حکم ظالمانه هر گونه اعدامی را از دادگری های خود برداشته، و برای وجود وشرف انسانی ارزش قائل شده اند.

۲- خانم زینب جلالیان فعال سیاسی کرد، هم اکنون در انتظار چوبه دار است.

خانم زینب جلالیان

رژیم اسلامی ایران از مردم می خواهد که صد در صد نوکر و برده آنان باشند، و هیچ آهنگ و صدای انتقاد و اعتراضی از جایی شنیده و بلند نشود.

کینه توزی و دشمنی این رژیم مرگبار بازنان، و دگر اندیشان مانند کردها، بلوچ ها، نویسندگان، فعالان سیاسی و حقوق انسانی برکسی پوشیده نیست و به مراتب بیشتر است. این خانم در پیشگاه حکومت الله بر زمین دومرتبه خطا کار است؛ نخست آن که زن است، و ارزش زنان در این حکومت از یک چمدان و کمد لباس بیشتر نیست.

دیگر این که این خانم کرد است و دارای مذهبی است که دکان سحر و جادوی ولایت وقیح را تخته کرده. این خانم نگاهش به چاه چمکران که روزی موجودی به نام امام زمان از آن بیرون آید و همه را قتل عام کند، ندوخته است.

ملاحظه می فرمایید این خانم از دید یک آخوند سوار بر خر مراد شده، تا چه اندازه گناهکار است.